cuma gecesi eve donus

istiklalde dolmuslara yururken yanımdan gecen birilerinden ercan ,mercan diye biseyler duydum, (ercan isminden hoslanmam bu arada) bu tip dusunceler beynimi kurcalarken AKM nin yanindaki kalkan dolmuslarda kendimi buldum.sahil dolmuslarindan birine bindim ve soforun yanindaki on koltuga oturdum.aklimda o sirada nedense bono denen herifin soyledigi "you are stuck in a moment that you can't get ot of" isimli sarkinin sozleri var nedeni bilmem.aklimda bu laflar, kopruyu gecmis tam gaz giderken arkadan bir ses geldi "hocam yavasla biraz" diye.ben de noluyo dedim, dikkat kesildim sofore odaklandim.baba'nin gozler kapandi kapanacak, harbiden uyuyomu uyumuyomu belli diil. direksiyon elinin altinda donuyo simit gibi bir sag, bir sol seritteyiz allahtan kimse yok heralde saat pek bir gec diye.ben bir anda gerceklige dondum, gozler soforun uzerinde, eger yanlislikla kirarsa direksiyonu,bariyerlere gecirmesin diye, ani bir atraksion yapacak durumda sofore kilitlendim.aklima arkin babanin gecirdigi dolmus kazasi geldi tedirgin oldum.neyse bir sekilde caddebostana kadar geldik.arkadaki diger yolcularin hepsi indiler kiziltoprakta.soforle ikimiz kaldik ilerliyoruz bostanciya dogru.son yolcuda inince sofor dondu bana dedi "noldu neden oyle bakiyodun bana bi sey mi var?"ben de cevap verdim hafiften cekinerek ;"arkadan uyari gelince yavas git diye ben de meraklandim".abi dedi " iyi yapmissin aslinda bende hap attim vs. diye basladi ama bu arada gozler kapandi kapanacak neyse. geldik suadiyeye. ben de dedim yapma boyle; o da dedi merak etme kardesim aslinda prensip olarak yolcu varken atmiyorum elimde kalmis ondan attim".
bu gecelik urban hikaye olsun buda.eyfs..